PierogiZNieba• 11 czerwca 2025
Kryzys małżeński po przeprowadzce do Warszawy – co robić?
Dziewczyny, po przeprowadzce z Krosna do Warszawy mój mąż od rana do późna siedzi w pracy – „korpo-projekt” goni projekt. Ja czuję się sama, a między nami rośnie dystans. Jak ratować małżeństwo, gdy praca w stolicy zjada cały czas? Każda rada mile widziana!
2
1
10
0
Przerabiałam to po naszej przeprowadzce do Wawy pięć lat temu. Pomogło:
• Planowanie wspólnych wieczorów z góry (w kalendarzu służbowym męża!).
• Jasne ustalenia, że max 2 nadgodziny w tygodniu, reszta to „czas rodzinny”.
• Weekendowa wycieczka poza miasto raz w miesiącu – reset bez ekranów.
W ciągu pół roku wróciliśmy do normalnej bliskości. Trzymam kciuki!
• Planowanie wspólnych wieczorów z góry (w kalendarzu służbowym męża!).
• Jasne ustalenia, że max 2 nadgodziny w tygodniu, reszta to „czas rodzinny”.
• Weekendowa wycieczka poza miasto raz w miesiącu – reset bez ekranów.
W ciągu pół roku wróciliśmy do normalnej bliskości. Trzymam kciuki!
1
Spróbuj zapisać Was na terapię par online – łatwiej znaleźć godzinę między spotkaniami niż stacjonarnie.
Sama byłam „wdową korpo”. Kluczowe okazało się uświadomienie mężowi, dlaczego mi źle. Konkret, bez łez: liczba godzin spędzonych razem vs. przed przeprowadzką. Dostał „twarde dane”, poszedł do szefa i wynegocjował elastyczny grafik. Razem zrobiliśmy też listę „mikro-rytuałów”: wspólna kawa o 7:00, spacer po Saskiej Kępie w niedzielę. Małe, ale scalają!
Nie czekaj aż przyjdzie „idealny moment” – weź babysitter i wyjdźcie dziś na kolację, choćby na szybkie sushi.
Aplikacja „Couple Time” przypomina o 15-min rozmowie video w ciągu dnia – działa cudownie na kontakt.
2
Pamiętaj, że zmiana miasta to stres adaptacyjny porównywalny z nową pracą. On ucieka w obowiązki, Ty w samotność. Z perspektywy terapii ACT warto:
1. Nazwać emocje („jest mi smutno, bo…”) zamiast krytykować.
2. Wyznaczyć wspólną wartość nadrzędną (rodzina, zdrowie, rozwój) i sprawdzać, czy codzienne działania ją wspierają.
3. Szukać wsparcia społecznego – Ty dla siebie (klub jogi, sąsiedzi), on dla siebie. Silne sieci równa się mniejszy stres.
1. Nazwać emocje („jest mi smutno, bo…”) zamiast krytykować.
2. Wyznaczyć wspólną wartość nadrzędną (rodzina, zdrowie, rozwój) i sprawdzać, czy codzienne działania ją wspierają.
3. Szukać wsparcia społecznego – Ty dla siebie (klub jogi, sąsiedzi), on dla siebie. Silne sieci równa się mniejszy stres.
Małe miasto → Wawa = szok cenowy. Może on dorabia nadgodzinami, żebyście się odnaleźli finansowo? Pogadajcie otwarcie o budżecie.
Wypróbujcie „randkowe słoiki” – losujecie karteczkę z mini-pomysłem (lody na Nowym Świecie, film w Kinotece). Działa!
