IdęDoWróżki• 01 sierpnia 2025
Nie wzięłam nazwiska męża. I jemu jest wszystko jedno.
Kiedy się pobieraliśmy, wyszło tak, że już przed porodem zdecydowaliśmy. I nie było czasu na zmianę nazwiska. Zostawiłam swoje. I w ogóle nie chcę brać nazwiska męża. Moje mi się podoba. To nazwisko mojego ojca. Jego już nie ma. I to moja pamięć o nim itd. Minął już rok. Mąż wtedy mówił, że dlaczego, no daj, przejdź na moje. No powiedziałam, machnęłam ręką, że potem, jak urodzę. Mówi – dobrze. Teraz minął rok. Nie przypominał. Pewnie mu to obojętne. Chociaż komu powiem, że nie wzięłam jego nazwiska, pytają – co ty? A jak mąż na to patrzy?… On w ogóle nie patrzy. A ja chcę uwagi, żeby powiedział. Sam fakt! Rozumiecie? Dziś sama poruszyłam ten temat i powiedziałam, że nie chcę przechodzić na jego nazwisko. Powiedział, że tak, rozumiem, jemu samemu się nie podoba z powodu ojca (ojciec ich zostawił, a matka ma inne nazwisko). I tyle. Spokojnie. Zostań na swoim. No mu to obojętne, ten temat go nie poruszył. A mi się wydaje, że każdy normalny facet chciałby, żeby żona była na JEGO nazwisko! Jest mi przykro. Chciałabym, żeby się ze mną chociaż pokłócił. Co myślicie, drogie dziewczyny?
16
0
Sam nie lubi swojego nazwiska, zaproponuj mu zmianę na twoje, może się zgodzi), czego tu nie rozumieć?
Bzdura, bierzemy ślub w przyszłym miesiącu (ale mamy dwójkę dzieci). Zostaję przy swoim nazwisku ze względu na dokumenty, męża to nie obchodzi.
Nie wiem, co myśleć, on nie lubi swojego nazwiska. Jemu też się nie podoba, ja mam swoje, a on jest skłonny przyjąć moje, boi się tylko urazić rodziców.
Jesteś oczywiście nakruchivayutsya, problem sam się wymyślił.
I żonaty 6 lat, pozostał przy swoim nazwisku ze względu na syna z pierwszego małżeństwa, więc mój mąż nadal nie może się ustatkować, prosi o zmianę nazwiska.
I żonaty 6 lat, pozostał przy swoim nazwisku ze względu na syna z pierwszego małżeństwa, więc mój mąż nadal nie może się ustatkować, prosi o zmianę nazwiska.
Nie chcesz przyjąć jego nazwiska. I on o tym wie. Dlatego o tym nie wspomina. Po co prowokować kłótnie?
Ja też jestem na swoim nazwisku, żonaty od 20 lat. I też jest to ukłon w stronę tradycji rodzinnej. I nic - żyje nam się doskonale. Dziecko ma podwójne nazwisko )))
Ja też jestem na swoim nazwisku, żonaty od 20 lat. I też jest to ukłon w stronę tradycji rodzinnej. I nic - żyje nam się doskonale. Dziecko ma podwójne nazwisko )))
Po co ci skandal i kłótnia w domu? Jeśli chcesz wywołać skandal u swojego męża, zaproponuj mu - Przyjmij moje nazwisko! Zobacz, jak zareaguje, a zdobędziesz argument za zmianą nazwiska.
Ja też nie wzięłam tego do siebie, mąż zareagował normalnie. Nie miałam czasu zawracać sobie głowy zmianą dokumentów.W prawdzie później kilka razy robił mi z tego powodu wyrzuty, ale nie z pełną powagą.
Jesteś dziwna, dwulicowa czy coś... Skoro pamięć ojca jest Ci droga, to dlaczego mąż nie nazywa Cię po nazwisku.... powinnaś się zdecydować czego dokładnie chcesz! Ja noszę nazwisko, mój mąż, prawda, trochę oburzony, miasteczko małe, a tu ja taka :)))), ale nic zrozumiałego i akceptowanego.
Ja na przykład żałuję, że nie zachowałam własnego....M nie przyznam się mężowi, bo postanowiłam go wziąć, a teraz postanowiłam odwrócić się plecami? Nie! Tym bardziej, że córka na nazwisko męża. Będę ją wspierać i ja!
Przy okazji przyjęłam nazwisko męża, ma piękne, eufoniczne nazwisko, podczas gdy moje jest zbyt szorstkie, bestialskie, tylko syczy i gwiżdże(((
No to powiedz mu wprost - kochanie, chcę skandalu!!! Chodź się ze mną pokłócić!!!
Hormony robią czasem takie cuda w głowie
Hormony robią czasem takie cuda w głowie
U mnie w pracy tak para długo nie mogła się zdecydować kto czyje nazwisko przyjmie)))) On nie chciał zostac ze swoim nazwiskiem i chciał przyjąć nazwisko żony, a ona miała złą historię z ojcem i chciała zmienić swoje...Tak długo nie mogli się zdecydować, że podpisali tydzień przed porodem.A nazwisko przyjęła niby teściowa panieńskie, nie pamiętam)))).
Człowieku, masz dużo karaluchów... Prowokujesz męża do skandalu. On i tak będzie cię obwiniał, czy to w tę, czy w tamtą stronę... Dokładnie, nie ma czym zająć umysłu młodej damy... Brr-r-r...
