Czy twój mąż też krzyczał, kiedy uczyłaś się jeździć?

Dzisiaj mam totalny kryzys… Uczę się prowadzić. Miałam już cztery lekcje, dwie z nich w ruchu miejskim, w korkach. Instruktor jest jak przyjaciel – nie podnosi głosu, chwali mnie, mówi, że jak na czwarte zajęcia jest naprawdę dobrze i że mogę być z siebie dumna.Dzisiaj uprosiłam męża, żeby pozwolił mi przejechać się naszą własną. Droga prowadzi wzdłuż działek, ledwo jedna samochód na kilometr. Uczę się na Škodzie Rapid, a nasza to Grand Vitara – większa, cięższa.Nie mogłam od razu ruszyć, bo nasza nie jedzie na samym sprzęgle, trzeba od razu dodać gazu. Zgasłam… i się zaczęło: „No pięknie… co ty robisz…”. Za trzecim razem w końcu się dopasowałam i ruszyłam.I wtedy się zaczęło:– „Aaa, lewiej, lewiej, zaraz zjedziesz z drogi!” – a ja w lusterku widzę, że mam jeszcze 50 cm asfaltu do krawędzi…– „Jak ty te dziury omijasz…!”– „Zaraz zahaczysz o przeciwległy pas!”– „To źle, tamto źle…”No to się zatrzymałam. I znowu: „Jak ty się zatrzymałaś, no przecież mi niewygodnie wysiadać, za blisko krawędzi…!”. A tam, jak na złość, jeszcze ktoś wysypał kupę piasku.W końcu przesiadłam się na miejsce pasażera i… całkiem się rozkleiłam. Cała moja pewność siebie zniknęła.Co robić? Jak wy zaczynaliście?